De meest gestelde vraag in e-mails en telefoontjes van het thuisfront is of ik nog wel naar huis kom. Natuurlijk kom ik naar huis! (nu ik dit schrijf springt onmiddelijk het deuntje van mijn 24×7 huisorgel a.k.a. de Westertoren in mijn hoofd :-) ) Ik heb een heerlijke sabbatical gehad; veel gezien, veel gedaan en lekker veel niet gedaan, maar ik verheug me ook weer op ‘thuis’. Lexie weer zien, jullie allemaal weer zien, knuffelen met de poezen, lekker op mijn bootje wonen, logeerfeestjes met Joep en Mick, mijn nieuwe baan, aan de slag met de meiden van blonde BIZON: alle reden om woensdag weer op het vliegtuig te stappen. Home, sweet home :-)
Ik zeg niet dat ik hier niet zou willen wonen, maar als dat al gebeurt is dat iets voor op de lange termijn. Voor een deel was deze sabbatical om uit te vinden of ik hier zou kunnen wonen en werken en op die vraag kan ik nu met zekerheid ‘ja’ zeggen. De Amerikanen zijn zo energiek, gepassioneerd en vriendelijk en het land is zo adembenemend mooi; ja ik zou hier kunnen wonen. Het kan alle kanten op de komende jaren, maar voorlopig kom ik lekker een hele tijd naar huis!
Vanuit Schiphol duik ik eerst een paar dagen onder in Lexie’s nieuwe huis. Als ik mijn jetlag heb uitgeslapen begin ik met bellen en visites :-)
Zie jullie gauw!
Syl